Zakliczyńscy Franciszkanie obchodzą 400 – lecie fundacji klasztoru w Zakliczynie. Kulminacja obchodów miała miejsce 18 i 19 czerwca 2022 roku. Można napisać, że jubileuszowe obchody zostały trafione w punk, bowiem Franciszkanie w Zakliczynie pojawili 19 czerwca 1622 roku.
Zanim jeszcze przejdę do opinii o Franciszkańskim Jubileuszu, dla tych, którzy zastanawiają się co znaczy skrót OFM – wyjaśniam: z łacińskiego Ordo Fratrum Minorum na polski tłumaczy się "Zakon Braci Mniejszych".
O tym jaka jest geneza Braci Mniejszych, co było powodem lokacji Klasztoru OFM w Zakliczynie, a także o mrocznych czasach Rabacji Galicyjskiej można było dowiedzieć się podczas sesji popularno – naukowej, która odbyła się 18 czerwca, a zebrani mogli wysłuchać 
znakomitych wystąpień o. Piotra Mroza OFM, mgr Ewy Jednorowskiej oraz dra Pawła Glugli. To była jubileuszowa, świetna sesja historyczna, jakiej nie powstydziłyby się najzacniejsze aule uniwersyteckie. Na deser uczestnicy spotkania pod klasztornym murem (na terenie rekreacyjnym koło klasztoru) mogli zobaczyć w kinie plenerowym film o św. Franciszku z Asyżu. Dzień drugi 400 – lecia rozpoczął się od uroczystej Mszy Świętej Jubileuszowej w kościele p.w. Matki Bożej Anielskiej z udziałem proboszczów dekanatu zakliczyńskiego, gwardianów klasztorów franciszkańskich, w tym Zakliczynianina o. Błażeja Sówki, przedstawicieli samorządu lokalnego z Burmistrzem Miasta i Gminy Zakliczyn oraz parafian. Uroczystość uświetnił występem Chór Parafialny z Siemiechowa. Po Mszy Świętej Jubileuszowej gwardian klasztoru o. Ariel Krzywda zaprosił gości na obiad, a potem obejrzeliśmy świetną wystawę dokumentującą historię Franciszkanów w Zakliczynie, a zainstalowaną w korytarzach między klasztorem a kościołem. Wystawę można oglądać do 26 czerwca – czyli jeszcze kilka dni – i polecam jej zwiedzenie. Finałem jubileuszowych obchodów był Piknik Rodzinny na którym zagrały m.in nasze zespoły; Klub Heligonistów i Harmonistów Stowarzyszenia "Klucz" i Kapela Podwórkowa "Gulony" działająca przy ZCK.
Było pięknie, godnie i słonecznie – jubileuszowo, jak się patrzy.
Wszystkim, którzy przygotowali to nadzwyczajnie udane święto kłaniam się nisko do ziemi; zakonnikom, współpracownikom Franciszkanów, artystom, paniom z KGW, samorządowcom, obsłudze akustycznej, filmowej, a najbardziej o. Arielowi Krzywdzie – gwardianowi klasztoru i proboszczowi parafii w jednej osobie, który dwoił się i troił, tak jak by go było co najmniej dziesięciu, jeśli nie cały pluton.